maandag 9 februari 2015

2014, een jaar om te willen vergeten

Hallo allemaal,

Zo daar ben ik weer eens. Dat is lang geleden he. 
Niet de bedoeling hoor maar ik kon het gewoon even  niet.
Ik zie steeds meer bloggers minder bloggen, 
soms zomaar helemaal niet meer
 Mijn gedachten dwalen dan direct af,
heeft iemand geen zin meer, gewoon geen inspiratie
of erger is er iets gebeurd?
Dat hoop ik  niet natuurlijk. 
Op de een of andere manier
krijg je toch een band met degene die blogt.


Ook hier was het heel lang stil,  
nu laat ik voor het eerst weer wat van mezelf horen
maar wat vertel ik jullie en wat niet?
Er is namelijk heel veel gebeurd het laatste halfjaar.
Voornamelijk vervelende dingen.

Zo schreef ik in mijn vorige bericht over mijn vader.
Na maanden van hele heftige pijn 
(verschrikkelijk om te zien)
heeft hij een amputatie van zijn onderbeen ondergaan.
Dit vond plaats op de eerste dag van onze vakantie.
Uiteraard ging die dus niet door.
Daarna weken revalideren
en na een week of 6 mocht hij naar huis.
Wat komt er veel op je af, aanpassingen in het huis, thuiszorg,
revalidatie en hopen dat je alles voor elkaar krijgt.
Want al wil men  dat iedereen langer thuiswoont
tegelijkertijd wordt dat erg moeilijk gemaakt.
Zo moest er als een van de vele aanpassingen
 een automatische deuropener komen
in het vrij nieuwe appartementengebouw
waar mijn ouders een paar jaar geleden introkken.
Maar, let op, dat kwam er niet want het gebouw is te nieuw!
Van de 12 appartementen
zijn er 3 waarvan een van de bewoners slecht ter been is
en een scootmobiel heeft.
Dat is 25 % !
Het kwam erop neer dat de verhuurder
dat bij de bouw er al in had moeten laten maken.
Nu, na maanden is het eindelijk gelukt
en kan mijn vader zelfstandig naar buiten en naar binnen.

Door een complicatie (een kleine wond die niet dicht gaat)
loopt mijn vader maanden achter met de revalidatie.
Hij had inmiddels al met een prothese moeten kunnen lopen.
Om de wondgenezing te bevorderen gaat hij iedere werkdag
2 uur lang in een zuurstoftank.
Er zijn er maar een paar in Nederland
maar gelukkig is er een bij ons in de buurt.
Het begint er eindelijk goed uit te zien
en binnenkort start hij weer met revalideren.

Ik heb het niet gehad over gevoelens,
over de impact van de amputatie,
zeker voor een man die in zijn werkzaam leven
vrachtwagenchauffeur was en ook na zijn pensionering
altijd buiten aan het rommelen was.
Of over de impact op ons; mijn moeder en mijn broer en ik.

Het voelt fijn om enigzins puntsgewijs
de gebeurtenissen op te schrijven
en een soort van orde te scheppen
in alle warrige en heftige gevoelens en gedachten
van de afgelopen periode.


Dit is nog niet alles wat er verleden jaar gebeurde
maar voor nu even genoeg.
 Ik ben er weer wanneer ik eraan toe ben.........

 Bedankt voor het 'luisteren'

 Groetjes Kiek