woensdag 27 mei 2015

2014 vervolg

En dan schrijf je na een hele tijd een heel vervolgverhaal 
om er een dag later achter te komen
dat heel het bericht weg is?!!!
Dus na een paar weken moed verzamelen
hier nog een poging...... 


Hallo allemaal, 
Wat gebeurde er nog meer? 
Tja wat gebeurde er eigenlijk niet? 
In die maand augustus was ik na een paar jaar solliciteren, 
 eindelijk weer eens uitgenodigd op gesprek. 
Het klikte! 
en een week later was ik ineens weer een werkende vrouw, 
niet de meest handige tijd om weer te starten..... 
en best pittig als je jaren niet gewerkt hebt 
en er van alles speelt in de familie! 
 Niet alleen bij mijn ouders want ik heb ook mijn oma nog! 

Dat is natuurlijk geweldig,
maar ook zij heeft zorg nodig, 
veel zorg, op een gegeven moment zoveel 
dat het niet meer ging thuis. 
Maar de wachtlijsten zijn lang. 
Groot was dan ook onze verbazing (en vreugde)
toen we in oktober te horen kregen
dat mijn oma een plek kreeg in het verzorgingstehuis!

Op de dag dat we op de  beloofde vakantie zouden gaan
(omdat die in de zomer niet doorging)
nog even een gesprek.
Binnen een week over.......
Gelukkig hebben ze kunnen regelen dat we de sleutel
pas maandag kregen zodat we het weekend na onze vakantie
nog hadden om te verhuizen.
Mijn moeder kampt ook met gezondheidsproblemen
waardoor ze niet zoveel kan en mag
en haar energie goed moet verdelen.

En dus had ik op vakantie toch steeds ´De verhuizing´
in mijn achterhoofd waardoor de vakantie niet helemaal  ging
zoals een vakantie hoort te zijn.
Eerder terug zodat we nog een kledingkast konden kopen
en in elkaar zetten voor mijn oma.
Pfff hoewel we toch heel wat ervaring hebben
met het in elkaar zetten van kasten van die bekende Ikea
viel dat bij deze helemaal niet mee.
Het duurde maar liefst een hele dag voordat hij stond!
De dagen erna verhuizen en daarna het oude huis opknappen.

En toen ik het even niet meer zag zitten
(omdat er nog iets naars gebeurde)
waren daar ineens mijn vriendinnen die mij hielpen
met de laatste schoonmaakklusjes in het oude huis!
Zo fijn.
De dag dat ik de sleutel inleverde werd ik ziek.
Niet zo gek.
Ik was mezelf al die weken compleet voorbij gelopen.
Eigenlijk ben ik de hele winter ziek(ig) geweest.
 Na twee kuurtjes knapte ik dan eindelijk op.

Om het allemaal in balans te houden
kreeg ik aan het einde van het jaar de vraag
of ik weer bij mijn oude collega´s van de peuterspeelzaal 
wilde komen werken.
Ze maakten een doorstart.
Na een gesprek met hun nieuwe werkgever
had ik ineens 2 banen!

Tja en dat redde ik niet,
omdat mijn hart bij het peuterspeelzaalwerk ligt
heb ik daar voor gekozen.
 Sinds eind april heb ik dus weer 1 baan.

Maar rustiger is het niet.
De wond van mijn vader zag er eindelijk goed uit.
Maar na een week uit de zuurstoftank
kwam die toch weer terug.
Uiteindelijk met spoed geopereerd
omdat het bot was ontstoken.
Gelukkig niet een verdere amputatie
waar eerst wel sprake van was.
Daarna nog een huidtransplantatie.
In minder dan een jaar tijd
heeft mijn vader 5 operaties ondergaan.

En toen we dan eindelijk dachten dat het wat rustiger werd
is mijn oma ruim een week geleden
met de ambulance naar het ziekenhuis vervoerd.
Een longontsteking.
Door het hele gebeuren nog meer in de war dan normaal.
Het zal wel aan de afdeling liggen
maar we hebben nog nooit zo´n slechte ervaring
met het ziekenhuis gehad.
Ik was er elke dag en moest iedere dag opnieuw zeggen
dat mijn oma niet zelf haar medicatie mag innemen.
Ze reageerden van snibbig, zuchtend tot gewoon weglopen.
Gelukkig is ze sinds vrijdag weer thuis
en krijgt ze weer de zorg die ze verdiend
en kan ik weer wat in mijn eigen huis doen......!

Hoe de overheid toch denkt dat je de zorg voor ouders,
grootouders of wie dan ook er gewoon even bij doet
snap ik niet. Ik krijg het niet voor elkaar
zonder iets anders te laten liggen.
 Ik heb continu het gevoel dat ik achter de feiten aan ren.
En de sluitpost? Dat is tijd voor mezelf.

Het komt goed daar ben ik van overtuigd
de vraag is alleen wanneer...............

..........en ondertussen ga ik gewoon door
en hoop ik binnenkort weer iets leuks
te kunnen laten zien op dit blog!

Groetjes Kiek









 

maandag 9 februari 2015

2014, een jaar om te willen vergeten

Hallo allemaal,

Zo daar ben ik weer eens. Dat is lang geleden he. 
Niet de bedoeling hoor maar ik kon het gewoon even  niet.
Ik zie steeds meer bloggers minder bloggen, 
soms zomaar helemaal niet meer
 Mijn gedachten dwalen dan direct af,
heeft iemand geen zin meer, gewoon geen inspiratie
of erger is er iets gebeurd?
Dat hoop ik  niet natuurlijk. 
Op de een of andere manier
krijg je toch een band met degene die blogt.


Ook hier was het heel lang stil,  
nu laat ik voor het eerst weer wat van mezelf horen
maar wat vertel ik jullie en wat niet?
Er is namelijk heel veel gebeurd het laatste halfjaar.
Voornamelijk vervelende dingen.

Zo schreef ik in mijn vorige bericht over mijn vader.
Na maanden van hele heftige pijn 
(verschrikkelijk om te zien)
heeft hij een amputatie van zijn onderbeen ondergaan.
Dit vond plaats op de eerste dag van onze vakantie.
Uiteraard ging die dus niet door.
Daarna weken revalideren
en na een week of 6 mocht hij naar huis.
Wat komt er veel op je af, aanpassingen in het huis, thuiszorg,
revalidatie en hopen dat je alles voor elkaar krijgt.
Want al wil men  dat iedereen langer thuiswoont
tegelijkertijd wordt dat erg moeilijk gemaakt.
Zo moest er als een van de vele aanpassingen
 een automatische deuropener komen
in het vrij nieuwe appartementengebouw
waar mijn ouders een paar jaar geleden introkken.
Maar, let op, dat kwam er niet want het gebouw is te nieuw!
Van de 12 appartementen
zijn er 3 waarvan een van de bewoners slecht ter been is
en een scootmobiel heeft.
Dat is 25 % !
Het kwam erop neer dat de verhuurder
dat bij de bouw er al in had moeten laten maken.
Nu, na maanden is het eindelijk gelukt
en kan mijn vader zelfstandig naar buiten en naar binnen.

Door een complicatie (een kleine wond die niet dicht gaat)
loopt mijn vader maanden achter met de revalidatie.
Hij had inmiddels al met een prothese moeten kunnen lopen.
Om de wondgenezing te bevorderen gaat hij iedere werkdag
2 uur lang in een zuurstoftank.
Er zijn er maar een paar in Nederland
maar gelukkig is er een bij ons in de buurt.
Het begint er eindelijk goed uit te zien
en binnenkort start hij weer met revalideren.

Ik heb het niet gehad over gevoelens,
over de impact van de amputatie,
zeker voor een man die in zijn werkzaam leven
vrachtwagenchauffeur was en ook na zijn pensionering
altijd buiten aan het rommelen was.
Of over de impact op ons; mijn moeder en mijn broer en ik.

Het voelt fijn om enigzins puntsgewijs
de gebeurtenissen op te schrijven
en een soort van orde te scheppen
in alle warrige en heftige gevoelens en gedachten
van de afgelopen periode.


Dit is nog niet alles wat er verleden jaar gebeurde
maar voor nu even genoeg.
 Ik ben er weer wanneer ik eraan toe ben.........

 Bedankt voor het 'luisteren'

 Groetjes Kiek